"Szare miraże"

Mieszkam w mieście, którego liczba mieszkańców przekracza 300 tysięcy. Codziennie przemieszczam się autobusem, na pieszo i czasami samochodem. Mijam wiele osób. Zwracam uwagę na wiele zjawisk społecznych i obserwuje swoje otoczenie. Zauważyłam, a może tylko mi się tak zdaje, że dorośli bardzo rzadko się uśmiechają. Zazwyczaj twarze mijanych ludzi spowija mrok, smutek, zniechęcenie, złość, zmartwienie. Może ciężar codzienności i to jak bardzo codzienność rozminęła się z ich pragnieniami doskwiera dużej części populacji mojego miasta?
Nie będę tego oceniać. Taki „upadek” to moim zdaniem efekt wielu niekonstruktywnych kryzysów. Każda zmiana w życiu to kryzys. Każde ważne wydarzenie to kryzys. Może on być konstruktywny i prowadzić do sukcesu lub możemy sobie z nim nie poradzić.
Upadam i wstaję. Jestem, czekam, pracuję, płaczę, myślę, trwam….
Jestem przekonana, że na drodze własnego życia spotykamy ludzi, którzy albo nas pobudzają albo nas wysysają. Każda napotkana osoba, każdy kontakt z drugim człowiekiem nadaje pewien rytm naszemu życiu. Trwając w codzienności, która nie jest spełnieniem naszych marzeń popadamy w rutynę i zaczynamy znikać w tłumie smutnych, zniechęconych ludzi.
Ciężko kroczyć z uśmiechem na twarzy w życiu, które nie daje satysfakcji. Przekonana jestem, że większość ludzi szuka satysfakcji w czymś spektakularnym. A może by tak nowa fryzura, zmiana uczesania? Spacer po zmroku lub o świcie a może by tak uśmiech do nieznajomych, miłe słowo na przystanku. Piwo w barze pełnym ludzi. Może telefon do kogoś z kim dawno nie rozmawiałem. Gra planszowa? Dzisiaj jest tyle możliwości. Tak dużo, że gubimy się w wyborach więc nie wybieramy nic. Szare miraże
"…. Twój dom wśród setek innych domów
Z szarymi drzwiami, z szarym balonem
Jeśli Cię dręczą szare sny
Zapukaj do mych szarych drzwi
Tysiące twarzy, setki miraży…." ( tekst Kora,Maanam)
KAŻDY JEST KIMŚ W SWOIM MAŁYM ŚWIECIE. KAŻDY JEST WYJĄTKOWY.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Niskie kompetencje wychowawcze, dysfunkcja czy patologia ? Gdzie jest granica....

Zrozumienie różnicy pomiędzy niskimi kompetencjami wychowawczymi, dysfunkcją a patologią nie jest niczym prostym.  Poniższy artykuł zobrazuje na czym polega dysfunkcja rodzin. Dysfunkcja , która prowadzi do powstania zjawisk patologicznych. A. Przybyłka w swoich publikacjach określa rodzinę dysfunkcyjną jako tą,  której życie społeczne regulowane jest odrzuceniem powszechnie panujących norm, zasad, wartości i wzorów zachowań. Takie działania z kolei prowadzą do pogłębienia nieprzystosowania społecznego dzieci z takich rodzin oraz zaburzenia wszystkich relacji i komunikacji grupowej. [1] Inna definicja zaproponowana przez S. Kawula mówi, że rodzina dysfunkcyjna to grupa członków, która nie potrafi dostatecznie dobrze wypełniać swoich funkcji rodzicielskich, a więc taka, która nie potrafi realizować sowich obowiązków i zadań względem swoich dzieci i pozostałych członków rodziny. Ponadto członkowie rodziny dysfunkcyjnej nie potrafią rozwiązywać pomyślne swoich procesów i sytua...
Czytaj więcej

Trochę o małżeństwie.

Małżeństwo jest przedmiotem zainteresowań wielu badaczy z obszaru psychologii, etnologii, pedagogiki i socjologii. Dowodem tego jest szereg publikacji naukowych dotyczących poniższej tematyki. Literatura zawiera wiele definicji małżeństwa. W ujęciu encyklopedycznym małżeństwo na ogół ujmowane jest jako związek kobiety i mężczyzny uznawany przez prawo, religię i obyczaj. Klasyczna definicja małżeństwa brzmi „ małżeństwo może być zdefiniowane jako prawnie usankcjonowany związek jednego lub więcej mężczyzn z jedną lub więcej kobiet, w nadziei, że będą oni grać rolę męża i żony ”.   Autorzy tej definicji twierdzą, że każda ludzka wspólnota uważała w przeszłości i uważa dziś, że małżeństwo jest ważne dla dobrobytu społeczeństwa i jest ono zainteresowane sprawowaniem kontroli i regulacje prawną.   Próbę stworzenia uniwersalnej definicji podjęła Ira Reiss, która zaproponowała by za małżeństwo uważać „ społecznie akceptowany związek jednostek w rolach męża i żony z kluczową fu...
Czytaj więcej

Uchodźcą jestem.... zmuszona uchodzić jestem za kogoś kim nie jestem.

Obraz
 Dużo rozważał ostatnio nad poczuciem lekkości w życiu za granicą. Przyleciałam do Irlandii na 3 miesiące do pracy. Czysta karta, nikt mnie nie zna. Czuje się swobodnie. Mieszkam w Polsce całe życie- w mojej ojczyźnie ciągle uchodzę za kogoś kim nie jestem. Zmuszona jestem uchodzić za kogoś kim nie jestem. Mam prawie 40 lat i nadal w Polsce boję się być sobą. Mam dość lewicowe poglądy na życie i wygląd mojej ojczyzny. Najprawdopodobniej nigdy jej nie zastanę takiej o jakiej marzę. Dlaczego jest tak, że odczuwamy wyobcowanie ? Ma to związek z poczuciem przynależności. Kiedy jesteśmy młodzi chcemy przynależeć do grupy osób, która jest podobna do nas, wyznaje te same wartości. Wyobcowanie pojawia się wówczas gdy ty się rozwijasz zaczynasz rozumieć zależności społeczne, potrzeby, emocje i okazuje się, że grupa już Ciebie nie akceptuje. A TY tak bardzo chcesz należeć do grupy, że udajesz kogoś kim nie jesteś. Nie łatwo być samotnym.  Bycie sobą tak na 100% czy jest możliwe?  N...
Czytaj więcej