Politycznie, społecznie i duchowo niepoprawna

Nigdy obszarem moich zainteresowań nie była i nie jest polityka. Ograniczam się do udziału w wyborach. Wybierając kandydata, na którego zamierzam głosować czy też partię, mam bardzo ograniczoną wiedzę. Nie zagłębiam się w programy polityczne. Znam partie polityczne, nie operuję nazwiskami ministrów. Znam głowę narodu i najważniejsze nazwiska, a raczej te które pojawiają się najczęściej w mediach. Wiem na czym polega różnica miedzy Sejmem a Senatem. Idąc na wybory wybieram kandydata, który w górnolotnych spotach obiecuje to na co czekam lub to o czym marzę dla swojego kraju. Jestem politycznie niepoprawna- moje poglądy odbiegają od powszechnie przyjętego chamstwa, braku dobrego serca i wszechobecnej nienawiści rasowej. Obecnie tylko wiosna odpowiada moim marzeniom o pięknej i tolerancyjnej ojczyźnie. Wiem też, że aktorzy sceny politycznej moich oczekiwań nigdy nie spełnią. Chyba władza uderza do głowy każdemu człowiekowi. Kto dojdzie do władzy musi zawierać sojusze aby współgrać ze światem polityki, który przysłania wielka kurtyna.
MY SZARACZKI WIDZIMY TYLKO TYLE ILE NAM POKAŻĄ.

Społecznie niepoprawna- jestem popychadłem. Mam dobre serce, jestem miękka. Czuję się wykorzystywana. Wolę być na uboczu niż cierpieć przez ludzi. Co zdarzyło się wiele razy... tylko dlatego, że jestem dobra. Dopóki nie zmiażdżyło mnie życie społeczne wolałam pomagać innym niż walczyć o swoje własne potrzeby i przekonania. Byłam słaba. Dziękuję, że zostałam pokopana, że ludzie którym ufałam zranili mnie okrutnie. Dziękuję bo to dzięki nim jestem dzisiaj silna. Społecznie niepoprawna- kocham ludzi, czynię dobro,  jestem codziennie szczęśliwa na nowo- nie pasuję do wizerunku społeczeństwa, w którym żyję.

Duchowo niepoprawna- ateistka w kraju ludzi, którzy mówią o sobie wierzący. Nie wierzę w Boga ale wierzę w dobro. Jestem dobra, szanuję ludzi bez względu na ich wiarę i przekonania. Reprezentuję swoim zachowaniem i postawą dobro.


Niczego w życiu nie należy żałować. Wszystko co nam się przytrafia, czego doświadczamy, traktujmy jak lekcję życia.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Niskie kompetencje wychowawcze, dysfunkcja czy patologia ? Gdzie jest granica....

Zrozumienie różnicy pomiędzy niskimi kompetencjami wychowawczymi, dysfunkcją a patologią nie jest niczym prostym.  Poniższy artykuł zobrazuje na czym polega dysfunkcja rodzin. Dysfunkcja , która prowadzi do powstania zjawisk patologicznych. A. Przybyłka w swoich publikacjach określa rodzinę dysfunkcyjną jako tą,  której życie społeczne regulowane jest odrzuceniem powszechnie panujących norm, zasad, wartości i wzorów zachowań. Takie działania z kolei prowadzą do pogłębienia nieprzystosowania społecznego dzieci z takich rodzin oraz zaburzenia wszystkich relacji i komunikacji grupowej. [1] Inna definicja zaproponowana przez S. Kawula mówi, że rodzina dysfunkcyjna to grupa członków, która nie potrafi dostatecznie dobrze wypełniać swoich funkcji rodzicielskich, a więc taka, która nie potrafi realizować sowich obowiązków i zadań względem swoich dzieci i pozostałych członków rodziny. Ponadto członkowie rodziny dysfunkcyjnej nie potrafią rozwiązywać pomyślne swoich procesów i sytua...
Czytaj więcej

Trochę o małżeństwie.

Małżeństwo jest przedmiotem zainteresowań wielu badaczy z obszaru psychologii, etnologii, pedagogiki i socjologii. Dowodem tego jest szereg publikacji naukowych dotyczących poniższej tematyki. Literatura zawiera wiele definicji małżeństwa. W ujęciu encyklopedycznym małżeństwo na ogół ujmowane jest jako związek kobiety i mężczyzny uznawany przez prawo, religię i obyczaj. Klasyczna definicja małżeństwa brzmi „ małżeństwo może być zdefiniowane jako prawnie usankcjonowany związek jednego lub więcej mężczyzn z jedną lub więcej kobiet, w nadziei, że będą oni grać rolę męża i żony ”.   Autorzy tej definicji twierdzą, że każda ludzka wspólnota uważała w przeszłości i uważa dziś, że małżeństwo jest ważne dla dobrobytu społeczeństwa i jest ono zainteresowane sprawowaniem kontroli i regulacje prawną.   Próbę stworzenia uniwersalnej definicji podjęła Ira Reiss, która zaproponowała by za małżeństwo uważać „ społecznie akceptowany związek jednostek w rolach męża i żony z kluczową fu...
Czytaj więcej

Uchodźcą jestem.... zmuszona uchodzić jestem za kogoś kim nie jestem.

Obraz
 Dużo rozważał ostatnio nad poczuciem lekkości w życiu za granicą. Przyleciałam do Irlandii na 3 miesiące do pracy. Czysta karta, nikt mnie nie zna. Czuje się swobodnie. Mieszkam w Polsce całe życie- w mojej ojczyźnie ciągle uchodzę za kogoś kim nie jestem. Zmuszona jestem uchodzić za kogoś kim nie jestem. Mam prawie 40 lat i nadal w Polsce boję się być sobą. Mam dość lewicowe poglądy na życie i wygląd mojej ojczyzny. Najprawdopodobniej nigdy jej nie zastanę takiej o jakiej marzę. Dlaczego jest tak, że odczuwamy wyobcowanie ? Ma to związek z poczuciem przynależności. Kiedy jesteśmy młodzi chcemy przynależeć do grupy osób, która jest podobna do nas, wyznaje te same wartości. Wyobcowanie pojawia się wówczas gdy ty się rozwijasz zaczynasz rozumieć zależności społeczne, potrzeby, emocje i okazuje się, że grupa już Ciebie nie akceptuje. A TY tak bardzo chcesz należeć do grupy, że udajesz kogoś kim nie jesteś. Nie łatwo być samotnym.  Bycie sobą tak na 100% czy jest możliwe?  N...
Czytaj więcej