Szkoła, szkoła, szkoła.

Niniejszy post odniosę do tematyki związanej ze szkołą Nie będę w nim pisała bezpośrednio o szkole, zwrócę jedynie uwagę na pewien problem polskiego szkolnictwa.

Rozpoczynając edukację większość z dzieci ma około 7 lat. Zdarzają się oczywiście wyjątki. Już na początkowym etapie kształcenia dzieci otrzymują oceny w systemie opisowym. Opis zawiera: osiągnięcia, braki, trudności, stopień rozwoju i rozumienia na danym etapie rozwoju. Ocena wypełniana jest szablonowo, można w niej znaleźć sformułowania bardziej zindywidualizowane. Ocena opisowa pozwala zrozumieć czy dziecko rozwija się zgodnie z etapem na jakim się znajduje. Wszelkie opinie maja służyć temu aby wesprzeć dziecko w jego dalszej drodze kształcenia. ( chociaż z tym wsparciem różnie bywa)

Kolejnym etapem - jaki przeszły moje dzieci ( dzisiaj to znowu wygląda inaczej) była klasa 4-6. Ten etap wprowadza nas do typowego systemu oceniania. Skala ocen zaczyna się od 1 a kończy ją 6. Od tego momentu ocena definiuje dziecko. Dlaczego tak uważam ?

Ocena - w systemie szkolnym określona została w : Rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy w szkołach publicznych.

Każdy, kto uczęszczał do szkoły wie, że ocenę można dostać za tzw. wyniki w nauce: konkretnie ocenę nauczyciel wystawia za: sprawdzian, odpowiedź ustną, zadanie domowe, brak zadania domowego, za brak stroju na w-f, za brak książki, zeszytu, ćwiczeń, piórnika itp. Ocena działała jak broń i straszak, tak jest do dzisiaj.

Myślę też, że wiele razy nauczyciel wystawił ocenę ndst dlatego, że uczeń był butny, miał inne zdanie niż nauczyciel lub po prostu nie lubił ucznia.

Ja doświadczyłam takich zachowań a Ty? Moje dzieci też a Twoje ? Dzieci moich znajomych też....

Ocena nikogo nie definiuje- uczeń bez oceny pozostaje uczniem, człowiekiem, który ma zainteresowania, radości, smutki, ma swoje zdanie, wyobrażenie.... A kim jest nauczyciel bez systemu oceniania ?


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Niskie kompetencje wychowawcze, dysfunkcja czy patologia ? Gdzie jest granica....

Zrozumienie różnicy pomiędzy niskimi kompetencjami wychowawczymi, dysfunkcją a patologią nie jest niczym prostym.  Poniższy artykuł zobrazuje na czym polega dysfunkcja rodzin. Dysfunkcja , która prowadzi do powstania zjawisk patologicznych. A. Przybyłka w swoich publikacjach określa rodzinę dysfunkcyjną jako tą,  której życie społeczne regulowane jest odrzuceniem powszechnie panujących norm, zasad, wartości i wzorów zachowań. Takie działania z kolei prowadzą do pogłębienia nieprzystosowania społecznego dzieci z takich rodzin oraz zaburzenia wszystkich relacji i komunikacji grupowej. [1] Inna definicja zaproponowana przez S. Kawula mówi, że rodzina dysfunkcyjna to grupa członków, która nie potrafi dostatecznie dobrze wypełniać swoich funkcji rodzicielskich, a więc taka, która nie potrafi realizować sowich obowiązków i zadań względem swoich dzieci i pozostałych członków rodziny. Ponadto członkowie rodziny dysfunkcyjnej nie potrafią rozwiązywać pomyślne swoich procesów i sytua...
Czytaj więcej

Trochę o małżeństwie.

Małżeństwo jest przedmiotem zainteresowań wielu badaczy z obszaru psychologii, etnologii, pedagogiki i socjologii. Dowodem tego jest szereg publikacji naukowych dotyczących poniższej tematyki. Literatura zawiera wiele definicji małżeństwa. W ujęciu encyklopedycznym małżeństwo na ogół ujmowane jest jako związek kobiety i mężczyzny uznawany przez prawo, religię i obyczaj. Klasyczna definicja małżeństwa brzmi „ małżeństwo może być zdefiniowane jako prawnie usankcjonowany związek jednego lub więcej mężczyzn z jedną lub więcej kobiet, w nadziei, że będą oni grać rolę męża i żony ”.   Autorzy tej definicji twierdzą, że każda ludzka wspólnota uważała w przeszłości i uważa dziś, że małżeństwo jest ważne dla dobrobytu społeczeństwa i jest ono zainteresowane sprawowaniem kontroli i regulacje prawną.   Próbę stworzenia uniwersalnej definicji podjęła Ira Reiss, która zaproponowała by za małżeństwo uważać „ społecznie akceptowany związek jednostek w rolach męża i żony z kluczową fu...
Czytaj więcej

Uchodźcą jestem.... zmuszona uchodzić jestem za kogoś kim nie jestem.

Obraz
 Dużo rozważał ostatnio nad poczuciem lekkości w życiu za granicą. Przyleciałam do Irlandii na 3 miesiące do pracy. Czysta karta, nikt mnie nie zna. Czuje się swobodnie. Mieszkam w Polsce całe życie- w mojej ojczyźnie ciągle uchodzę za kogoś kim nie jestem. Zmuszona jestem uchodzić za kogoś kim nie jestem. Mam prawie 40 lat i nadal w Polsce boję się być sobą. Mam dość lewicowe poglądy na życie i wygląd mojej ojczyzny. Najprawdopodobniej nigdy jej nie zastanę takiej o jakiej marzę. Dlaczego jest tak, że odczuwamy wyobcowanie ? Ma to związek z poczuciem przynależności. Kiedy jesteśmy młodzi chcemy przynależeć do grupy osób, która jest podobna do nas, wyznaje te same wartości. Wyobcowanie pojawia się wówczas gdy ty się rozwijasz zaczynasz rozumieć zależności społeczne, potrzeby, emocje i okazuje się, że grupa już Ciebie nie akceptuje. A TY tak bardzo chcesz należeć do grupy, że udajesz kogoś kim nie jesteś. Nie łatwo być samotnym.  Bycie sobą tak na 100% czy jest możliwe?  N...
Czytaj więcej