Każdy tam był.

 Dużo czasu minęło od czasu kiedy weszłam i wyszłam z okresu dojrzewania.

Każdy tam był, każdy go przeżył. Każdy z niego wyszedł. Nie rzadko bez szwanku. Skazy emocjonalnej.....

Obecnie widzę wśród młodzieży i ich rodziców taki kierunek szybkiego rozwiązywania wszelkiego młodzieńczego niepokoju. Co to znaczy?  Okres dojrzewania różni się od pozostałych etapów życia tym, że jest najtrudniejszym okresem w życiu. To czas kiedy kształtuje się nasza osobowość. Moment kiedy szukamy odpowiedzi na pytanie kim jestem ? dokąd zmierzam ?

Droga do uzyskania odpowiedzi prowadzi od dziecięctwa do momentu kiedy w miarę stabilnie powiem sobie sam, udało się, wiem co chcę teraz. Dam sobie radę. Jestem dorosły.

Zatem to nie będzie szybka jak światłowód droga tylko wąska ścieżka pełna niepokoju, strachu, lęku, euforii, zmęczenia, niechęci, radości, przyjaźni, pierwszych miłości, pierwszych rozczarowań. Pełna gama emocji - przyjemnych i nieprzyjemnych. Droga, która nie wymaga pośpiechu, dla każdego z nas jest inna. INDYWIDUALNA- JAK JA NA KOŃCU TEJ PRZEPRAWY. 

Nie ma szybkiego sposobu na poradzenie sobie z takim ogromem emocji. Nie ma leku na smutki dojrzewania. Nie ma jednej dobrej rady dla każdego, bo każdy z nas przez ten okres przechodzi inaczej.

Dlaczego jest taki ciężki? Z kilku względów:

1. Wychodzenie z roli dziecka,

2. Początek drogi do zostania osobą dorosłą,

3. Zmiany biologiczne - te zaczynają się już po 10 roku życia ( sprawa całkowicie indywidualna)

4. Muszę wybrać kim chcę być ? Z tego co wiem, czego dowiedziałem się dotychczas posłuży jako podłoże do mojej własnej studni wartości- teraz wybieram/ szukam/ popełniam błędy aby określić co jest mi najbliższe,

5. Zmieniam się zewnętrznie nieustannie od początku okresu dojrzewania- staję się kobietą/ mężczyzną/inną

6. Szukam siebie w odbiciu innych - szukam takiego, które będzie pasowało do mojego zabałaganionego wnętrza,

7. Jestem zmieszana/zmieszany- ciągle szaleją we mnie emocje,

8. Desperacko pragnę wszech- akceptacji zewnętrznej, chcę być lubiany/lubiana,

9.Mam problem z zaakceptowaniem siebie w całości- ciągle znajduję coś do poprawy,

I to tylko kilka wybranych przykładów.....

Nie może być lekko, bo życie lekkie nie jest.

Do rodziców: Kochajmy nasze dzieci, uczmy ich kochać siebie a wówczas okres dojrzewania nie będzie największą rodzinną przeprawą.

Do młodzieży: Kochajcie siebie bez względu na to co słyszycie od innych. Każdy z was to samo piękno.



Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Niskie kompetencje wychowawcze, dysfunkcja czy patologia ? Gdzie jest granica....

Zrozumienie różnicy pomiędzy niskimi kompetencjami wychowawczymi, dysfunkcją a patologią nie jest niczym prostym.  Poniższy artykuł zobrazuje na czym polega dysfunkcja rodzin. Dysfunkcja , która prowadzi do powstania zjawisk patologicznych. A. Przybyłka w swoich publikacjach określa rodzinę dysfunkcyjną jako tą,  której życie społeczne regulowane jest odrzuceniem powszechnie panujących norm, zasad, wartości i wzorów zachowań. Takie działania z kolei prowadzą do pogłębienia nieprzystosowania społecznego dzieci z takich rodzin oraz zaburzenia wszystkich relacji i komunikacji grupowej. [1] Inna definicja zaproponowana przez S. Kawula mówi, że rodzina dysfunkcyjna to grupa członków, która nie potrafi dostatecznie dobrze wypełniać swoich funkcji rodzicielskich, a więc taka, która nie potrafi realizować sowich obowiązków i zadań względem swoich dzieci i pozostałych członków rodziny. Ponadto członkowie rodziny dysfunkcyjnej nie potrafią rozwiązywać pomyślne swoich procesów i sytua...
Czytaj więcej

Trochę o małżeństwie.

Małżeństwo jest przedmiotem zainteresowań wielu badaczy z obszaru psychologii, etnologii, pedagogiki i socjologii. Dowodem tego jest szereg publikacji naukowych dotyczących poniższej tematyki. Literatura zawiera wiele definicji małżeństwa. W ujęciu encyklopedycznym małżeństwo na ogół ujmowane jest jako związek kobiety i mężczyzny uznawany przez prawo, religię i obyczaj. Klasyczna definicja małżeństwa brzmi „ małżeństwo może być zdefiniowane jako prawnie usankcjonowany związek jednego lub więcej mężczyzn z jedną lub więcej kobiet, w nadziei, że będą oni grać rolę męża i żony ”.   Autorzy tej definicji twierdzą, że każda ludzka wspólnota uważała w przeszłości i uważa dziś, że małżeństwo jest ważne dla dobrobytu społeczeństwa i jest ono zainteresowane sprawowaniem kontroli i regulacje prawną.   Próbę stworzenia uniwersalnej definicji podjęła Ira Reiss, która zaproponowała by za małżeństwo uważać „ społecznie akceptowany związek jednostek w rolach męża i żony z kluczową fu...
Czytaj więcej

Uchodźcą jestem.... zmuszona uchodzić jestem za kogoś kim nie jestem.

Obraz
 Dużo rozważał ostatnio nad poczuciem lekkości w życiu za granicą. Przyleciałam do Irlandii na 3 miesiące do pracy. Czysta karta, nikt mnie nie zna. Czuje się swobodnie. Mieszkam w Polsce całe życie- w mojej ojczyźnie ciągle uchodzę za kogoś kim nie jestem. Zmuszona jestem uchodzić za kogoś kim nie jestem. Mam prawie 40 lat i nadal w Polsce boję się być sobą. Mam dość lewicowe poglądy na życie i wygląd mojej ojczyzny. Najprawdopodobniej nigdy jej nie zastanę takiej o jakiej marzę. Dlaczego jest tak, że odczuwamy wyobcowanie ? Ma to związek z poczuciem przynależności. Kiedy jesteśmy młodzi chcemy przynależeć do grupy osób, która jest podobna do nas, wyznaje te same wartości. Wyobcowanie pojawia się wówczas gdy ty się rozwijasz zaczynasz rozumieć zależności społeczne, potrzeby, emocje i okazuje się, że grupa już Ciebie nie akceptuje. A TY tak bardzo chcesz należeć do grupy, że udajesz kogoś kim nie jesteś. Nie łatwo być samotnym.  Bycie sobą tak na 100% czy jest możliwe?  N...
Czytaj więcej