Krótko o edukacji zawodowej i technicznej.


Głównym zadaniem kształcenia zawodowego i technicznego jest nabycie umiejętności, które umożliwią podjęcie aktywności zawodowej. Istotnym celem takich działań powinno być skierowanie kierunku kształcenia na potrzeby rynku pracy. Oznacza to, że system kształcenia powinien uwzględniać oferty rynku pracy odpowiednie dla danej ścieżki kształcenia zawodowego.
Uważam, że przygotowanie zawodowe powinno uwzględniać potencjał indywidualny ucznia i rozwijać jego kompetencje społeczne wraz z umiejętnościami praktycznymi. Ponadto w toku kształcenia zawodowego powinno się tworzyć warunki do :
  • zrozumienia specyfiki rynku pracy,
  • poznania możliwości uzyskania zatrudnienia,
  •  poznania swoich możliwości i umiejętnego z nich korzystania,
  • rozwijania umiejętności komunikacyjnych, ( prowadzenie dialogu, słuchanie, przyjmowanie krytyki)
  • zrozumienia wartości nadrzędnej płynącej z przygotowania zawodowego. (odejście od przekonania, że kształcenie zawodowe skierowane jest do niskich warstw społecznych). 
Powyższe przesłanki wywodzą się z przekonania, że przygotowanie zawodowe uczy praktycznych umiejętności nie rozwijając przy tym indywidualnego potencjału. Uważam, że w przygotowaniu zawodowym celem nadrzędnym powinno być realizowanie zaproponowanych powyżej wytycznych. Można to uzyskać przy zastosowaniu systemu kształcenia dualistycznego.Czy system dualistyczny jest możliwy do wprowadzenia w Polsce? Uważam, że nie... Rynek pracy i szkolnictwo nie współpracują jak równorzędne podmioty.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Niskie kompetencje wychowawcze, dysfunkcja czy patologia ? Gdzie jest granica....

Zrozumienie różnicy pomiędzy niskimi kompetencjami wychowawczymi, dysfunkcją a patologią nie jest niczym prostym.  Poniższy artykuł zobrazuje na czym polega dysfunkcja rodzin. Dysfunkcja , która prowadzi do powstania zjawisk patologicznych. A. Przybyłka w swoich publikacjach określa rodzinę dysfunkcyjną jako tą,  której życie społeczne regulowane jest odrzuceniem powszechnie panujących norm, zasad, wartości i wzorów zachowań. Takie działania z kolei prowadzą do pogłębienia nieprzystosowania społecznego dzieci z takich rodzin oraz zaburzenia wszystkich relacji i komunikacji grupowej. [1] Inna definicja zaproponowana przez S. Kawula mówi, że rodzina dysfunkcyjna to grupa członków, która nie potrafi dostatecznie dobrze wypełniać swoich funkcji rodzicielskich, a więc taka, która nie potrafi realizować sowich obowiązków i zadań względem swoich dzieci i pozostałych członków rodziny. Ponadto członkowie rodziny dysfunkcyjnej nie potrafią rozwiązywać pomyślne swoich procesów i sytua...
Czytaj więcej

Trochę o małżeństwie.

Małżeństwo jest przedmiotem zainteresowań wielu badaczy z obszaru psychologii, etnologii, pedagogiki i socjologii. Dowodem tego jest szereg publikacji naukowych dotyczących poniższej tematyki. Literatura zawiera wiele definicji małżeństwa. W ujęciu encyklopedycznym małżeństwo na ogół ujmowane jest jako związek kobiety i mężczyzny uznawany przez prawo, religię i obyczaj. Klasyczna definicja małżeństwa brzmi „ małżeństwo może być zdefiniowane jako prawnie usankcjonowany związek jednego lub więcej mężczyzn z jedną lub więcej kobiet, w nadziei, że będą oni grać rolę męża i żony ”.   Autorzy tej definicji twierdzą, że każda ludzka wspólnota uważała w przeszłości i uważa dziś, że małżeństwo jest ważne dla dobrobytu społeczeństwa i jest ono zainteresowane sprawowaniem kontroli i regulacje prawną.   Próbę stworzenia uniwersalnej definicji podjęła Ira Reiss, która zaproponowała by za małżeństwo uważać „ społecznie akceptowany związek jednostek w rolach męża i żony z kluczową fu...
Czytaj więcej

Uchodźcą jestem.... zmuszona uchodzić jestem za kogoś kim nie jestem.

Obraz
 Dużo rozważał ostatnio nad poczuciem lekkości w życiu za granicą. Przyleciałam do Irlandii na 3 miesiące do pracy. Czysta karta, nikt mnie nie zna. Czuje się swobodnie. Mieszkam w Polsce całe życie- w mojej ojczyźnie ciągle uchodzę za kogoś kim nie jestem. Zmuszona jestem uchodzić za kogoś kim nie jestem. Mam prawie 40 lat i nadal w Polsce boję się być sobą. Mam dość lewicowe poglądy na życie i wygląd mojej ojczyzny. Najprawdopodobniej nigdy jej nie zastanę takiej o jakiej marzę. Dlaczego jest tak, że odczuwamy wyobcowanie ? Ma to związek z poczuciem przynależności. Kiedy jesteśmy młodzi chcemy przynależeć do grupy osób, która jest podobna do nas, wyznaje te same wartości. Wyobcowanie pojawia się wówczas gdy ty się rozwijasz zaczynasz rozumieć zależności społeczne, potrzeby, emocje i okazuje się, że grupa już Ciebie nie akceptuje. A TY tak bardzo chcesz należeć do grupy, że udajesz kogoś kim nie jesteś. Nie łatwo być samotnym.  Bycie sobą tak na 100% czy jest możliwe?  N...
Czytaj więcej