Kultura. Moja, Twoja, Nasza.

Kiedy myślę o kulturze MOJEJ/TWOJEJ/NASZEJ rozumiem przez to wszelkie umiejętności, prawa, normy, zależności, wiedzę, wierzenia, sztukę, zachowania, zwyczaje, które są charakterystyczne dla naszej społeczności. Nasza społeczność to  np.: my Polacy, bydgoszczanie, studenci, rodzice, dziadkowie itd.
Kultura to „twór” społeczny o bardzo silnych korzeniach historycznych. Istnieje w wyniku przekazu  i jest kontynuowany jako stała regulacja życia społecznego. Nie wiem kiedy zatraca się kulturę ? Może nie tyle się zatraca co jej modyfikacja przybiera formę groteski.
Od jakiegoś czasu obserwuję społeczeństwo. Robię to dyskretnie bez nachalnego nacisku. Spacerując obserwuję, uczestniczę w życiu społecznym jako matka, pracownik, żona itd.
Widzę zmiany w obyczajowości. Jako dziecko byłam uczona, że najpierw się wychodzi a potem wychodzi np. do autobusu, zasada ta dotyczyła również pomieszczeń. Dzisiaj mam kłopot… Chcąc wysiąść z autobusu muszę przepchnąć się przez tłum ludzi wsiadających, którzy nawet nie myślą o tym aby wypuścić wysiadających !? Ciągły pośpiech…..
Uczono mnie również aby prosić jak coś chcę, przepraszać jak nabroję lub sprawię komuś przykrość (nawet nieświadomie), dziękować nawet za bardzo małe gesty. Hm…. Co się stało !? Czuję, że jest tego bardzo mało…….
  • Zatracenie w globalizacji?
  • Czy nie jest tak, że znaczna część społeczeństwa wybiera z kultury to co proste i mało wymagające?
  • Czy nie stajemy się społecznymi kalekami?
  • Możemy czerpać z globalizacji wszystko co najlepsze nie zatracając własnej pięknej kultury?
  • Kim będziemy jak staniemy się niekulturalni ?
Chciałabym aby kultura miała znaczenie dla każdego w wymiarze globalnym i osobistym. Marzy mi się takie społeczeństwo gdzie kultury wypływa z dobra i akceptacji inności. Jestem głęboko przekonana, że „pozostanie w kulturze” podnosi naszą osobistą wartość.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Niskie kompetencje wychowawcze, dysfunkcja czy patologia ? Gdzie jest granica....

Zrozumienie różnicy pomiędzy niskimi kompetencjami wychowawczymi, dysfunkcją a patologią nie jest niczym prostym.  Poniższy artykuł zobrazuje na czym polega dysfunkcja rodzin. Dysfunkcja , która prowadzi do powstania zjawisk patologicznych. A. Przybyłka w swoich publikacjach określa rodzinę dysfunkcyjną jako tą,  której życie społeczne regulowane jest odrzuceniem powszechnie panujących norm, zasad, wartości i wzorów zachowań. Takie działania z kolei prowadzą do pogłębienia nieprzystosowania społecznego dzieci z takich rodzin oraz zaburzenia wszystkich relacji i komunikacji grupowej. [1] Inna definicja zaproponowana przez S. Kawula mówi, że rodzina dysfunkcyjna to grupa członków, która nie potrafi dostatecznie dobrze wypełniać swoich funkcji rodzicielskich, a więc taka, która nie potrafi realizować sowich obowiązków i zadań względem swoich dzieci i pozostałych członków rodziny. Ponadto członkowie rodziny dysfunkcyjnej nie potrafią rozwiązywać pomyślne swoich procesów i sytua...
Czytaj więcej

Trochę o małżeństwie.

Małżeństwo jest przedmiotem zainteresowań wielu badaczy z obszaru psychologii, etnologii, pedagogiki i socjologii. Dowodem tego jest szereg publikacji naukowych dotyczących poniższej tematyki. Literatura zawiera wiele definicji małżeństwa. W ujęciu encyklopedycznym małżeństwo na ogół ujmowane jest jako związek kobiety i mężczyzny uznawany przez prawo, religię i obyczaj. Klasyczna definicja małżeństwa brzmi „ małżeństwo może być zdefiniowane jako prawnie usankcjonowany związek jednego lub więcej mężczyzn z jedną lub więcej kobiet, w nadziei, że będą oni grać rolę męża i żony ”.   Autorzy tej definicji twierdzą, że każda ludzka wspólnota uważała w przeszłości i uważa dziś, że małżeństwo jest ważne dla dobrobytu społeczeństwa i jest ono zainteresowane sprawowaniem kontroli i regulacje prawną.   Próbę stworzenia uniwersalnej definicji podjęła Ira Reiss, która zaproponowała by za małżeństwo uważać „ społecznie akceptowany związek jednostek w rolach męża i żony z kluczową fu...
Czytaj więcej

Uchodźcą jestem.... zmuszona uchodzić jestem za kogoś kim nie jestem.

Obraz
 Dużo rozważał ostatnio nad poczuciem lekkości w życiu za granicą. Przyleciałam do Irlandii na 3 miesiące do pracy. Czysta karta, nikt mnie nie zna. Czuje się swobodnie. Mieszkam w Polsce całe życie- w mojej ojczyźnie ciągle uchodzę za kogoś kim nie jestem. Zmuszona jestem uchodzić za kogoś kim nie jestem. Mam prawie 40 lat i nadal w Polsce boję się być sobą. Mam dość lewicowe poglądy na życie i wygląd mojej ojczyzny. Najprawdopodobniej nigdy jej nie zastanę takiej o jakiej marzę. Dlaczego jest tak, że odczuwamy wyobcowanie ? Ma to związek z poczuciem przynależności. Kiedy jesteśmy młodzi chcemy przynależeć do grupy osób, która jest podobna do nas, wyznaje te same wartości. Wyobcowanie pojawia się wówczas gdy ty się rozwijasz zaczynasz rozumieć zależności społeczne, potrzeby, emocje i okazuje się, że grupa już Ciebie nie akceptuje. A TY tak bardzo chcesz należeć do grupy, że udajesz kogoś kim nie jesteś. Nie łatwo być samotnym.  Bycie sobą tak na 100% czy jest możliwe?  N...
Czytaj więcej